Parijs….

Ik heb echt wel getwijfeld of ik dit moest posten op mijn blog. Ik ben een boekenblogger en geen nieuwsblogger. Maar ik moet hier gewoon over schrijven, wil je het niet lezen dan sla je dit artikel gewoon over en maandag ga ik weer verder met bloggen over boeken.

Net als vele boeken liefhebbers vind ik het ook heerlijk om me even te onttrekken van de wereld. Maar gisteravond kon ik niet lezen, ik kon me niet concentreren door wat er gebeurd is in Parijs. Het raakt je als mens, maar het raakt me ook enorm als moeder.

Laat ik maar vast beginnen met te zeggen dat ik een atheïst ben. Ik geloof niet in God, Allah of welke andere God dan ook. Ik vind ook dat er teveel oorlogen begonnen zijn omwille van oorlog, maar ik geloof ook dat deze mensen, die deze verschrikkelijke dingen doen niet meer handelen uit geloof maar gewoon uit haat.

Ik als moeder voel ook angst voor mijn kinderen, die in deze wereld opgroeien. Een wereld waarin er een substantiële terreur dreiging is in je eigen land. Hoe leg je dit je kinderen ooit uit? Dat er mensen in de wereld zijn die de manier waarop wij leven afkeuren en het daarom als hun taak zien om deze mensen uit te moorden want dat is wat ze doen. Ben ik dan zo naïef dat ik mijn twee kleine kinderen hier nog even voor afscherm? Want ze zijn nu nog zo onschuldig en hoeven deze last niet te dragen toch? Maar mijn moederhart huilt wel in stilte om dit alles.

Toen was daar vanmorgen die prachtige status update van Jochem Myjer, tranen in mijn ogen had ik toen ik het las. Ik heb hem gedeeld en ik hoop echt van harte dat heel Nederland hier gehoor aan geeft!

Sorry voor deze post die totaal niets met boeken te maken heeft, maar ik had een uitlaatklep nodig hiervoor.

4 gedachtes over “Parijs….

  1. Mooi geschreven, het is goed om even bij dit soort dingen stil te staan. Inderdaad een beetje apart dat vandaag al die vreugde ontstaat rondom Sinterklaas. Aan de ene kant apart omdat je het gevoel krijgt dat je er niet genoeg bij stilstaat, maar aan de andere kant weer mooi, want je moet verder, iedereen moet verder. Nogmaals, prachtig omschreven!<3

  2. Ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven wat er gebeurd is. Het lijkt net of dat het een scene uit een film is. Ik ben ook heel bang wat er gaat gebeuren met de kinderen die in deze wereld op moeten groeien. Daarom weet ik eerlijk gezegd ook niet of ik kinderen wil ^^” Juist om die reden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *