Wat betekend Supernatural voor mij?

Ik heb echt wel wat moed bij elkaar moeten verzamelen om dit allemaal op papier te zetten. Maar hier gaan we dan:

Ik heb laats het boek Family don’t end with blood Cast and fans on how supernatural changed their lives gelezen. Nu heeft me dat geïnspireerd om zelf ook op papier te zetten wat Supernatural nu eigenlijk voor mij betekend.

 

 

Laten we beginnen bij het feit dat ik altijd ontzettend onzeker ben geweest of nee eigenlijk niet, ik werd pas echt onzeker in de eerste klas van de middelbare school. Ik hoorde er gewoon niet bij, waarom wist ik niet. Ik probeerde in het begin echt mijn best te doen om vrienden te maken maar het mocht niet baten. Ja ik had wel vrienden maar die zaten in een andere klas op een ander niveau. Elke dag weer vocht ik me door de lessen heen, probeerde ik het gemompel achter mijn rug te negeren, mijn ingetrapte kluisje maar weer te laten maken en de naar huis te lopen met de fiets aan mijn hand omdat mijn band was lek gestoken of de ventieltjes gestolen waren. Als ik dit nu terug lees voel ik me weer dat meisje, dat zo hoopte dat ze een leuke schooltijd zou hebben en vriendinnen zou maken, dat elke avond weer in een boek dook naar haar huiswerk om maar even te ontsnappen aan haar eigen leventje. Uiteindelijk haalde ik dat jaar ook niet en had ik twee keuzes, of blijven zitten of een niveau zakken en naar een heel andere locatie. Ik besloot iets heel anders te doen…Ik ging naar een nieuwe school!

 

Maar weet je als je eenmaal een buitenbeentje bent, dan blijf je dat ook. Gelukkig werd ik niet echt meer gepest maar ik was ook niet echt geaccepteerd. Ik was groot fan van de Backstreet Boys maar die had ik al snel gewisseld voor rockbands. Denk aan Aerosmith maar ook Bryan Adams vond ik fantastisch. En die laatste artiest heeft ervoor gezorgd dat ik mijn beste vriendin ontmoette. De batterijen van haar walkman waren leeg en ze vroeg mij wat ik luisterde. De rest is geschiedenis want we zijn nog steeds vriendinnen en gaan binnenkort ook een paar dagen samen weg.

Maar het gevoel dat ik eigenlijk nergens bij hoorde bleef ik houden. En dat ging ook niet zomaar weg. Toen kwam daar Supernatural….. In het begin was ik gewoon in mijn eentje. Maar wow wat vond ik de serie geweldig! De twee broers die altijd vochten wat goed was en eigenlijk ook altijd buitenbeentjes waren. Ik herkende mezelf daar in en ik werd echt helemaal verliefd op de serie en niet te vergeten op Dean. Maar ik bleef altijd een beetje op de achtergrond met mijn liefde voor de deze serie, want inmiddels zat ik op het HBO en ook daar vond ik weinig aansluiting.

Het kostte me twee zwangerschappen en een conventie voor ik me echt volledig durfde te laten gaan in de fandom en te laten zien wie ik ben, waar ik voor sta en waar ik van hou! Mijn allereerste conventie was in Engeland en wat was ik nerveus! Al die bekende acteurs die ik bewonderde op tv. Maar ook de andere fans, zou ik wel een klik hebben of zou ik me heel erg eenzaam voelen?
Mijn eerste foto opp dat weekend was met Mark Sheppard ( Crowley ) ik stond heel onzeker naast hem, hij sloeg een arm om me heen en voor ik wegliep zei hij tegen me: Latch on, this is your chance to squeeze us tight. Ik glimlachte een beetje onzeker en liep weer weg. Het hele weekend spookte dat door mijn hoofd en ik had me zo voorgenomen om iets leuks te zeggen tegen Jared Padalecki….Maar nee dat lukte gewoon echt niet. Maar toch kijk ik terug op die conventie als het moment dat er een knop omging. Ik zag allerlei anderen meiden maar ook vrouwen van mijn leeftijd die gewoon echt aan het genieten waren en hun liefde voor de serie en de acteurs vol enthousiasme lieten zien. Want ja ik als moeder moest me toch een beetje gedragen toch? Ik was volwassen en moeder en dat paste niet bij het beeld van een fangirl. Na dat weekend dacht ik er echter anders over…..Want tegenwoordig draag ik gewoon dat ene t-shirt van Supernatural, of die ketting van Dr. Who het maakt me niet meer uit want dat is hoe ik me fijn voel!

 

 

Echter was er nog een andere verschrikkelijk monster wat zich de kop op had gestoken: Depressie. Niet zomaar een depressie, nee een postnatale depressie… Dus buiten het feit dat ik me gewoon ontzettend down voelde, maar ik voelde me ook nog eens een hele slechte moeder……Helaas vecht ik daar nog steeds tegen en ik denk ook dat het nooit meer helemaal weg zal gaan. Maar het is wel een gevecht dat ik elke dag weer opnieuw het gevecht aan moet gaan om de goede keuzes te maken. Maar dat valt niet altijd mee!

Uiteindelijk ben ik een jaar later nog eens naar een supernatural conventie gegaan en ik had me voorgenomen om aan alle auteurs een knuffel te vragen. En weet je ik heb het gedaan, zelfs aan Jensen! Wow wat was ik zenuwachtig, en toen hij tegen me sprak dacht ik echt dat ik gewoon in een plasje Annabel zou veranderen. Maar wat een ervaring en tot op de dag van vandaag ben ik zo blij dat ik dit gedaan heb. Het was één van de beste weekenden ooit en daarna besloot ik ook het anti possesion symbool te laten tatoeëren. Tot op de dag van vandaag heb ik daar geen spijt van.

Hoewel ik altijd een Dean/Jensen meisje zal zijn en blijven heb ik ontzettend veel respect voor Jared, hoe hij omgaat met zijn depressies. Ik heb dan ook uiteindelijk een T-shirt van zijn always keep fighting campagne gekocht. Er staat love yourself first en weet je zo werkt het ook! Je moet van jezelf houden want uiteindelijk ben jij degene die met jezelf moet leven. Ik doe dit nog steeds niet altijd, maar ik doe mijn best en als ik ooit de kans nog eens krijg om naar een Supernatural conventie te gaan dan wil ik dit ook zeker tegen hem vertellen. Hem vertellen hoe hij mij inspireert en ervoor zorgt dat ik elke dag weer denk: Always keep fighting.

Deze serie zal altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben, zal altijd mijn favoriete serie blijven en ik zal de acteurs altijd blijven volgen. Want door deze serie heb ik geleerd: Dat ik prima een mama en een fangirl kan zijn en zoals hierboven al staat: Always keep fighting.

 

Dit is wat Supernatural voor mij betekend, heb jij een serie, filmreeks, boekenreeks die ook veel voor jou betekend?

En onthoud: Family don’t end with blood!

5 gedachtes over “Wat betekend Supernatural voor mij?

  1. <3 Geweldig hé, hoeveel effect zo'n fandom kan hebben. Dan ontmoet je plots wel allemaal mensen die eenzelfde passie met je delen én er graag met je over willen praten. Ik was in school ook niet bepaald Miss Popular maar ik had wel het geluk dat er telkens één iemand was met wie ik goed overweg kon. De ene keer was dat iemand met wie ik eigenlijk niet veel overeenkomsten deel maar wel super goed mee bevriend ben, de andere keer iemand die van exact dezelfde dingen hield als ik én hetzelfde soort gevoel voor humor had. De paar jaren dat ik niet zo iemand bij me had zitten vond ik verschrikkelijk. Dan voelde ik me echt heel alleen. Jammer dat tieners -en twintigers (en eigenlijk gewoon iedereen) er niet bij stil staan hoeveel effect het treiteren en/of uitstoten van iemand heeft op die persoon zijn zelfbeeld. Ik ben nog steeds heel onzeker en denk nog altijd dat alles wel mijn schuld zal zijn.

  2. <33333
    Ik heb zoveel respect voor jou! Wat knap dat je dit zo durft te delen en heerlijk dat je van jezelf FANGIRL mag zijn. Want zeg nou zelf, dat zinn toch de leukste mama's 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *