Ik als blogger

Het zal veel mensen niet ontgaan zijn dat er de laatste paar dagen heel wat negativiteit rond is gegaan over een unboxing post. Nu ga ik daar niet op reageren, ik denk dat genoeg mensen daar nuttige dingen over gezegd hebben en de post hoeft verder niet meer aandacht.

Het zette me echter wel aan het denken, want waar ligt mijn verantwoordelijkheid als blogger als het aankomt op negative recensies van zowel producten als boeken. Waar moet je als blogger een grens trekken in wat je wel en niet kan schrijven? Nu kan ik dat natuurlijk niet beantwoorden voor iedereen maar wel voor mezelf. Wat vind ik belangrijk en waar trek ik de grens?

Als ik kijk naar recensies of het nu over een boek gerelateerd product gaat of over een boek heeft een auteur of bedrijf er niets aan als je het helemaal afbrand maar niet kan benoemen hoe je het dan had willen zien. Je kan natuurlijk een één regel recensie schrijven en zeggen: Ik vind dit boek ongelooflijk stom. Ten eerste denk ik niet dat het veel lezers naar je blog trekt en ten tweede heeft een auteur hier helemaal niks aan. Wat vond je dan stom? Waarom vond je het stom? Dat is wat belangrijk is. Maar ook hoe je het brengt is hierin belangrijk, Ik vind een post die al meteen een negatieve toon zet bijvoorbeeld helemaal niet fijn om te lezen. Want als je het echt helemaal niks vind, waarom koop/lees je het dan? Natuurlijk soms is het een verassing wat je krijgt, soms is het een recensie boek dat je per se uit wil lezen. Maar dan nog kan je je kritiek onderbouwen en hoef je je recensie niet meteen met een hele negatieve toon te beginnen en de auteur/bedrijf compleet af te branden. Het kan zijn dat dit niks voor jou is, maar dat betekend niet dat een ander het niet leuk kan vinden.

Als ik naar mezelf kijk merk ik dat ik nu ook veel al een boek lees als mama, vooral als het over gezinnen gaat. Hoe ziet de dynamiek er in een gezin uit en vooral ook hoe reageren ouders en kinderen op elkaar. Natuurlijk is ook dit voor ieder gezin anders en dat weet ik ook heel goed. Maar als mama zijn er nu eenmaal wel een aantal dingen waar je je aan kan ergeren. Als bijvoorbeeld je 16 jarige dochter afspreekt met iemand op internet die je nog nooit gezien hebt. Oké nu zijn er tieners die dat verzwijgen natuurlijk en tja dat kun je niet voorkomen. Maar welke ouder die weet wat zijn/haar dochter gaat doen laat dit zo gebeuren? Ik zou er op staan om die jongen of dat meisje eerst eens te zien voordat ze mag gaan. Loop ik daar het risico mee dat ze het stiekem gaat doen? Absoluut maar ik zou het mezelf helemaal niet vergeten als er iets zou gebeuren en ik wist er van dat ze met hem/haar afgesproken had zonder dat ik diegene een keer gezien heb.

Als ik zoiets als hierboven dus zou lezen in een boek zou ik dat zeker benoemen in een recensie en natuurlijk hoop je dan dat een auteur daar iets mee doet. Dat is uiteindelijk aan de auteur zelf maar ik heb wel aangegeven met een onderbouwde mening waarom ik iets vind!

Dus ook al vind je iets helemaal niks, ik vind het belangrijk om dan te zien waarom je het helemaal niks vind. Waarom is dit nu zo slecht en wat had je dan anders willen zien? Natuurlijk ben ook ik geen perfecte blogger, natuurlijk ga ik hiermee ook wel eens de fout in, maar neem daar je verantwoordelijkheid in en zeg ook: Hey weet je misschien was dit niet de juiste manier, ik dacht dat het leuk zou zijn maar het blijkt gewoon van niet. Ik denk dat je dan een heel eind komt en er misschien ook weer wat gezelligheid terugkeert in de community!

Hoe denk jij hier over als blogger maar ook als lezer van blogs?

4 gedachtes over “Ik als blogger

  1. Er is natuurlijk een verschil tussen een kritische recensie en een bash.
    Kritische recensies horen er nu eenmaal bij, daar kan een schrijver en uitgever of een bedrijf echt niet om heen. En dat willen ze ook niet in de boekenwereld meestal. Maar het gaat ook om hoe je het brengt. Zolang het met respect gebeurd en het niet persoonlijk wordt gemaakt. Dat is al heel belangrijk. Dat onthoud ik ook altijd als ik zelf een kritische review schrijf.

    Zolang ik dat ook merk in de reviews van anderen dan is het goed, ook wanneer het om een favoriet boek van mij gaat (al doet dat af en toe wel pijn haha 😉 ).

  2. Ik probeer steeds zowel de nadelen maar ook voordelen bij een boek te vermelden. Bij sommige boeken moet je op zoek gaan naar iets positief, bij anderen naar iets negatief. Dat is nu eenmaal zo. Smaken verschillen én iedereen ervaart een boek op zijn eigen manier. Als ik iets niet goed vind zal ik dat ook vermelden in mijn recensies. Dat is immers ook de bedoeling van een recensie. Een eerlijk en volledig beeld van jouw leeservaring. De manier waarop je dit omschrijft maakt echter een wereld van verschil. Ik probeer het steeds zo objectief mogelijk te doen want het is niet omdat bepaalde personages of een thema in een verhaal mij persoonlijk niet aanspreken dat het boek slecht geschreven is. Iemand anders denkt er waarschijnlijk weer helemaal anders over. Maar goed ook. Stel je voor dat iedereen hetzelfde boek op een identieke manier zou ervaren. Dan zouden boekenblogs overbodig worden.

  3. Zoals gewoonlijk heb ik het gedoe in boekenblogland gemist ^^ ik sluit me aan bij Annemieke: er is een verschil tussen iemand helemaal afbranden en een kritische recensie. Ik probeer altijd netjes aan te geven waarom een boek voor mij persoonlijk niet goed is, met argumentatie. Ik zal nooit zeggen ‘dit boek is slecht’, maar aangeven waarom het mij niet wist te raken. Ik wil ook nooit de auteur persoonlijk aanvallen, het gaat altijd over het boek en ik wil de auteur nog in de ogen kunnen kijken mocht ik die ooit tegen het lijf lopen. Dus respectvol blijven is belangrijk 🙂
    Al moet ik eerlijk zeggen dat er op mijn blog twee recensies staan die eigenlijk echt iets te ver gaan – Eerste leven en XVI – maarja, we maken allemaal fouten XD

  4. Pingback: Dancing Out of December 2017 – A Dance With Books

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *