Een kleine update

De afgelopen maanden heb ik af en aan geblogd, ik merkte dat ik niet klaar was om volledig te stoppen met bloggen maar dat ik ook niet altijd zin had om te bloggen. Het is een heel raar jaar en tussen werken ( ik werk in de zorg, ik zie vooral de psychische gevolgen van al dit jaar. ), thuisschool, vakanties en heel vaak gewoon geen zin hebben om te lezen is het gewoon een jaar waarin ik me niet altijd kan motiveren iets te doen.

Het is oké natuurlijk om niet altijd te willen bloggen en soms is het gewoon niet anders, maar het is denk ik ook juist belangrijk om in deze tijd te delen hoe je je nu voelt. In de media wordt vooral gesproken over het terugdringen van de ziekenhuisopnames en besmettingen waar ik natuurlijk helemaal achter staat. Maar dit doet natuurlijk ook wel psychisch iets met mensen, je zit meer thuis, buiten lopen is ook niet meer hetzelfde, om nog maar te zwijgen over naar de supermarkt gaan. Ik heb heel lang nagedacht voor ik hierover wilde schrijven want ik ben bang dat mensen gaan denken dat ik Corona niet serieus neem, dat het maar een griepje is en ik me niet aan de maatregelen hou. Laat ik voorop stellen ik hou me aan de maatregelen, voor zover ik deze zelf in de hand heb. Ik ben verder ook afhankelijk van mensen om me heen.

Maar ik vind het persoonlijk wel heel zwaar, laat ik voorop stellen dat ik in deze maanden sowieso wat gevoeliger ben voor depressies, het vallen van het blad, het is donkerder zowel overdag als in de ochtend en avond en dat heeft allemaal invloed op mijn gemoedstoestand. Gooi daar Corona in en ja helaas heb ik het gevecht verloren en zit ik in een depressie. Ik kom hier wel weer uit, maar het is nu wel lastiger dan anders.

Normaal als ik me in deze tijd niet fijn voel, weet ik dat het goed is om naar buiten te gaan. Onder de mensen, want alleen gaan mijn gedachten 100 km per uur en voel ik me helemaal ongelukkig. Maar ja dit gaat nu dus niet en ja je kan contact zoeken via social media, maar laten we allemaal eerlijk zijn dat is heel anders dan elkaar echt zien. Je kan niet even gezellig wat gaan drinken, naar de film of eten. En ja ik vind dat zwaar en ja ik weet dat dit ( hopelijk ) weer voorbij gaat, maar dat verandert mijn gevoel niet. En ik vind persoonlijk dat wij op dit moment heel erg voorbij gaan aan het psychische welzijn van mensen, want als je ook maar ergens benoemt dat je je niet fijn voelt zijn er altijd standaard antwoorden: Stel je niet zo aan, dit is maar tijdelijk, wil je liever dan dat familieleden en vrienden dood gaan? Teken je dan ook even dat je geen hulp wil als jij besmet wordt? Dit soort antwoorden slaan natuurlijk helemaal nergens over, maar het is wel hoe het nu gaat in de wereld.

Zie het zo, ik moet optimistisch blijven voor mezelf, voor de drie fantastische meiden die ik mag opvoeden en voor mijn cliënten die soms niks meer begrijpen van de regels ( laten we eerlijk zijn dat hebben we zelf ook ). Dat is echt zwaar geloof me, en ook al mijn cliënten willen niet dat iemand ziek wordt, maar weten soms ook niet meer hoe ze hun dag door moeten komen. Er zijn dan dagen dat ik het heel moeilijk vind om er ook voor te zorgen dat zij optimistisch te blijven. Want ik ben het zelf op dit moment gewoon even niet meer en dat is oké.

Als je dit nu leest en denkt ik heb  hier ook last van, ik heb het soms ook moeilijk. Weet dat er altijd mensen om je heen zijn en je mag me altijd een berichtje sturen!

Author

annabel@hetlevenvaneenboekenworm.nl

Comments

9 november 2020 at 12:24

Knuffel en sterkte. Ja het is een pittig jaar.



13 november 2020 at 20:18

Ik zou nu liefst van al zo door dat scherm heen kruipen (misschien wel eerst een groter scherm aanschaffen dan) om jou een dikke knuffel te geven. Natuurlijk mag je aangeven dat het niet goed met je gaat. Mensen lijken te denken dat je zo’n dingen niet mag zeggen omdat het altijd nog erger kan. Maar het is niet omdat iemand anders nog meer in de put zit dat jou pijn of problemen plots minder belangrijk zijn. Het is echt een rottig jaar hé. Ik kijk enorm uit naar wanneer we terug gaan kunnen afspreken én dan krijg je sowieso die dikke knuffel van me. Want hoe leuk het ook is dat we (gelukkig maar) social media hebben om niet volledig van de buitenwereld afgesloten te geraken, het is natuurlijk niet hetzelfde als offline afspreken. Ik heb in gedachten een hele lijst met zaken waar ik naar uitkijk en daar probeer ik me nu heel hard op te focussen. Al die dingen die we nog ‘te goed’ hebben.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Boek Haul oktober 2020

10 november 2020

%d bloggers liken dit: