ADHD en de chaos in mijn hoofd

Ik vind het ergens heel makkelijk om dit te typen en ergens ook  heel lastig. Want het is toch een stukje van mezelf dat ik blootgeef. Aan de andere kant vind ik het belangrijk dat dit soort dingen veel meer bespreekbaar worden gemaakt, er rust nog zo’n taboo op.

Ik heb dus ADHD, het gecombineerde type, zowel druk vanbinnen als vanbuiten. Als zie je het vanbuiten misschien niet altijd, tenzij je weet waar je op moet letten dan herken je het wel bij mij. Ik heb deze diagnose pas een paar weken, gek he eigenlijk want in principe heb ik dit altijd al gehad. Het is niet zo dat je ineens ADHD ontwikkelt. Maar het is wel iets wat bij veel vrouwen ondergediagnosticeerd is, bij ADHD denken veel mensen aan het drukke jongetje van de klas dat maar niet stil kan zitten en overal doorheen roept. Maar dat was ik niet, ik was afwezig in de klas dat wel, maar het viel minder op. Want ik zat wel stil, nou ja zichtbaar stil want mijn handen of benen wiebelen eigenlijk altijd. Zelfs als ik dit zit te typen wiebel ik met mijn benen.

Mijn weg naar diagnose is eigenlijk al een tijdje geleden begonnen, in 2014 werd mijn tweede dochter geboren, een prachtige baby die helaas dag en nacht aan het krijsen was ( ik zeg bewust krijsen, het was namelijk niet het normale huilen van een baby ) ze bleek verborgen reflux te hebben ( haar maagzuur kwam continue omhoog  en het klepje dat dit normaal afsluit werkte niet goed ) Echt super sneu voor haar maar ook heftig voor mij als moeder. Want na een hele makkelijke baby kreeg ik ineens dit! Ik meldde me ziek op mijn werk en nadat ik ergens weer onderuit de stapel gevist was begon mijn therapie. En daar heeft lang tussen gezeten, want dit startte pas echt goed in 2016. Twee jaar later dus. Ik had daarvoor wel een eerste lijns hulp gehad, maar dit werkte niet. De tips die ik kreeg, kon ik simpelweg niet toepassen in mijn leven. Mijn vader die zelf ook op latere leeftijd een diagnose heeft gehad, vertelde over mij en zijn hulpverlener gaf aan dat ze veel vrouwen zoals ik doorverwezen kregen. Door ADHD liepen ze vast als de baby niet volgens verwachting ontwikkelde. Er ontstaat een soort error in je hoofd en dan loop je vast.

Nou ja gewapend met deze informatie ging ik mijn intake in voor mijn therapie, maar daar kreeg ik te horen dat ik geen ADHD kon hebben want ik had een HBO diploma en mensen met ADHD halen dit blijkbaar  niet…….Nou ja dan niet, zij zijn de professionals, dus ik kreeg andere therapie. Het grappige was dat toen ik daar mijn eerste gesprek had, deze therapeut zei: Goh heb je wel eens gedacht aan ADHD….Nou ja uiteindelijk raakte ik zwanger van mijn derde en stopte deze therapie.

Ik ging terug in de overlevingsstand en worstelde de dagen door, kreeg tijdens de zwangerschap hulp bij mijn depressie en na de bevalling pakte ik mijn gewone leven weer op. En toen kwam de lockdown, ineens zaten we allemaal thuis, de error die dit in mijn hoofd veroorzaakte was enorm en is nog steeds enorm. Ik vind het moeilijk om te plannen en regelmaat te hebben,  nou ja als je met zijn alleen thuis zit, ook nog werkt en je kinderen thuis onderwijs moet geven wordt dit absoluut niet beter. En dat was het moment dat ik besloot te gaan voor een test, was het geen ADHD dan wist ik dat en konden we verder kijken. Maar goed de uitkomst was duidelijk: ADHD gecombineerd type.

Wat een opluchting was dat zeg! Nu weet je tenminste waar het vandaan komt, betekend niet dat je het meteen kan oplossen maar je kan wel doelgericht aan de slag. Want mijn brein werkt nu eenmaal net even iets anders, ik heb net iets meer chaos in mijn hoofd en prikkels zijn soms echt killing. Om een beeld te schetsen: Mijn man zit te gamen achter de laptop met geluid aan, mijn jongste dochter zit op de bank een druk tekenfilmpje te kijken en speelt ondertussen met een ballon, ondertussen staan er in mijn hoofd ook nog20 andere tabbladen open en dat geeft overprikkeling. Als je mama bent in een gezin ontkom je er niet aan, maar het is wel zaak dat ik ga leren het te doseren, ga leren om er beter mee om te gaan en vooral ook wat ik moet doen als het te erg wordt. Want dit is natuurlijk helemaal niet fijn zo.

Maar het is wel een moeilijk punt, want hoe doe je dit nu, je kan de kinderen niet continue stil houden ( en dat hoeft ook helemaal niet van mij ) maar het moet ook niet zo zijn dat ik net zo uitgeput ben als de kinderen op bed liggen als de kinderen zelf. Want juist in de avonduurtjes haal ik nog wat rust om te ontprikkelen. Hopelijk ga ik dit de komende tijd leren en ik ga jullie mee nemen in dat leerproces.

Author

annabel@hetlevenvaneenboekenworm.nl

Comments

8 april 2021 at 12:55

Zelfs is er niet meteen oplossing voor je probleem toch is het een opluchting om eindelijk met zekerheid te weten wat er aan de hand is hé. Ik hoop echt dat ze je nu ze dit weten de juiste hulp kunnen bieden. Ook al is het dan met vele jaren vertraging.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: